Vientiane

VT-Huis-TanjaOns verblijf in de hoofdstad is heel luxe: we logeren bij Tanja in een traditioneel houten Lao huis met airco. Het is erg leuk Tanja weer te zien. We gaan lekker eten en laten ons informeren over alles wat er in Laos gebeurt en te doen is. Bijpraten aan de eettafel buiten onder de fan, Laobeer drinken en lekker koken. Het is weekend en Tanja neemt ons mee de stad in.

VT-Organis-marketVT-Tempel

We slaan groenten in bij de organic market, we wandelen door een tempelcomplex, bezoeken het festival van de korte film (allemaal films met een boodschap), beklimmen de Arc du Triomph en brommeren/fietsen door de Champs Elysees (cadeautje van de Chinezen), zoeken op het heetst van de dag (!?) vergeefs naar vogels op de oever van de Mekong, eten overheerlijke verse springrolls en fantastische fruitshakes (avocado met banaan!), ondergaan een pijnlijke traditionele massage met kruiden, en nippend aan een verrassende cocktail bij de Spiritbar zien we de zon net niet zakken in de Mekong.

VT-Champs-Elysee VT-Arce-de-TriomphVT-Mekong-droog VT-Zon-net-niet-weg VT-Zon-weg

Vientiane is een leuke en kleine stad, overzichtelijk en provinciaal. Er hangt een relaxte sfeer en we voelen ons veilig. Er zijn weinig bedelaars, sowieso in Laos. Volgens Tanja begint het nu net een beetje op te komen: bedelaars met kind. Daar doen we natuurlijk niet aan mee.

Vrouwen blijken de grootste verbruikers van Laobeer te zijn (!); we zagen het al op onze tocht naar Vientiane. Ze drinken bier met ijsblokjes en dat smaakt niet eens zo gek! Rond het middaguur zien we de marktvrouwen van de organic market samen aan het bier, bij de kapsters om de hoek komen de literflessen om 17 uur op tafel en hoewel open, verkopen ze een nee.

Over kappers gesproken. Ik laat mijn haren blonderen (jaaa, bij die kapster om de hoek). In een aangeklede garage met oude kalenderposters aan de muur worden eerst mijn haren gewassen en daarvoor moet ik gestrekt op een brancard. Ligt wel lekker eigenlijk, fijner dan de stoel bij ons. Er is geen communicatie mogelijk, ‘klinkt als’ wordt niet begrepen. Na anderhalf uur weer gestrekt en dan het resultaat: ik moet het 2x doen! Dat begrijp ik, maar als ik later terug kom (rond 17 uur) komt het niet uit dus doe ik het zelf maar. Ik moet, nu alweer met een centimeter uitgroei, nog steeds wennen. Fer vindt het maar zozo, vindt het grijze beter dan het blonde en ziet me het liefst ravenzwart…

Mijn linkerooglid is ontstoken en ik besluit een dokter op te zoeken. Zoiets als een huisarts kennen ze hier blijkbaar niet dus ik fiets naar het international hospital, volgens de Lonely Planet de beste optie voor niet dringende zaken (is het dringend, vlieg dan meteen met een helikopter naar Thailand… ). De general doctor verwijst me door naar de eye specialist, mijn bezwaren afwimpelend dat ik alleen maar een antibioticazalf nodig heb. Van de verpleegkundige moet ik met de ambulance naar de oogarts. Dat weiger ik en na wat gedoe wijst ze me de weg binnendoor. Niet heel duidelijk allemaal maar er staan wel pijlen met Engels onderschrift en zo kom ik terecht bij ophtalmology, een oud en aftands gebouw, met een smerig trappenhuis. Ik mag meteen naar binnen. In de kamer staan 2 apparaten uit het jaar 0. Een oogarts is bezig met een patiënt en ik moet voor het tweede apparaat plaatsnemen. Tussenin staat een tafel met een groot register erop en een man erachter. Alle aanwezigen kijken mijn kant op en blijven dat doen tijdens het onderzoek en daarna. Glimlachend en knikkend. De oogarts bevestigt wat ik al had gezegd en schrijft een batterij aan medicijnen voor. De uitleg is een gedoe maar we komen eruit. Tot ik bij de apotheker kom. Na betaling van de doktersnota en de medicijnen mag ik ze ophalen en tot mijn verbazing krijg ik maar 1 oogmedicijn mee en de andere 2 moet ik slikken. Het staat er echt volgens de apotheekster, dus toch nog maar even langs bij de oogarts. En ja, de apotheekster heeft het helemaal goed gedaan. Aanvankelijk gaat het slechter met mijn oog en ben ik er 2 dagen een beetje ziek van. Donderdag gaat het pas de goede kant op, de ontsteking is zondag over maar het duurt 4 weken voor het bultje in de hoek van mijn ooglid helemaal weg is. Gelukkig geen Laobult; ik vind Addis-darmen en een Parbo-teen meer dan genoeg.

De Lao-taal is moeilijk maar we kennen toch al 4 woorden: kop chai (dankuwel), sabaidee (goedendag), kop chai lailai (veel dank) en bo (nee). Ik moet bekennen dat ik kop chai een wel heel moeilijk woord vind. Nog regelmatig bedank ik met ‘tjaptjoi’ en zie gelijk dat ik iets heel raars heb gezegd…

In Thailand, Laos en later ook in Cambodja zien we met enige regelmaat ‘lady boys’. Dat zijn niet de jongens die achter de meisjes aanzitten, maar het is de verzamelnaam voor de ‘vrouwelijke’ homofielen, travestieten en transseksuelen. Ze zijn maatschappelijk volledig geaccepteerd, maar dan moeten ze er ook helemaal voor gaan. Supervrouwelijk en alleen geschikt voor vrouwenberoepen; hier horen ze bij het vrouwelijk geslacht, volledig afgesloten van alles wat ook maar enigszins riekt naar mannelijkheid; een tussenweg bestaat niet. Het valt ons op dat ze er overdreven uitzien, alles is té, maar dat schijnt er allemaal bij te horen. Geen idee hoe het zit met de lesbiennes; we zien er niks van en horen er niks over…

2 reacties op “Vientiane

  1. De foto’s zien er allemaal weer prachtig uit. Leuk om te zien.
    maar je hebt wel weer pech, nu weer met je oog.
    Ziekenhuisbezoeken moet je verder mijden hoor.
    Veel plezier nog en veel liefs.
    X Veer

Laat een antwoord achter aan Marian Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.