Tai Chi

September 2014

Fabienne vertelt over Tai Chi in de Palmentuin. Ik besluit er maar eens te gaan kijken.

Het begint om vijf over halfzeven. Da’s vroeg… Vooraan staat een Chinees van een jaar of zestig, zeventig, tachtig? Hij danst Tai Chi en de bedoeling is dat je hem nadoet. Dat is nog niet zo eenvoudig. Ik raak snel uit mijn evenwicht en ben niet meer de soepele kat uit mijn kinderjaren. Al lang niet meer trouwens.

Ik moet me wel schamen: de gemiddelde leeftijd ligt ver boven de zestig dus ik kom er als jonkie bij. Het lukt me niet te vallen en hoewel ik er niet veel van terecht breng, voel ik me aan het einde van de sessie (het is géén les) heerlijk. Dit ga ik vaker doen!

Uiteindelijk blijft het bij een goed voornemen… De gevreesde Chikungunya komt terug, zoals voorspeld, en slaat toe in beide enkels. Als een oud wijf strompel ik ’s nachts naar het toilet; die naweeën doen verdomd veel pijn. Een enkele Chikzieke wordt gespaard, maar de grote hoop moet dealen met pijnlijke tot zeer pijnlijke gewrichten, en heel goed uitkijken: je gaat door de muur als je even struikelt of ergens tegenaan stoot. Volgens de geruchten kunnen de klachten tot 2 jaar aanhouden…

 

 

 

Personeel aangeboden

We weten dat we lastig te volgen zijn, met ons huidige gevoel van tijd en chronologie.

We posten dit terwijl we bij ongeveer 28 graden celsius bij :”onze” lodges  bij Waterberg, Limpopo zitten, we net onze werkers teruggebracht hebben naar het Main House en we in de “tuin” van onze buren 7 prachtige giraffes gezien hebben.

Maar toch eerst nog maar een klein berichtje over onze tijd in Suriname…

[september 2014]

De zoektocht naar schoonmaakpersoneel is gestart. Het eerste belrondje doet Fabienne. Wel 4 afspraken. De eerste heeft een kind van een jaar en ja, we weten het niet zo. De tweede komt 2 uur te laat, maar zien we toch al beter zitten. De derde komt niet opdagen en de vierde kijkt zo ongelooflijk suf uit haar ogen dat we niet eens de moeite nemen haar een rondleiding te geven. We willen het proberen met de 2de, maar die heeft tot nog toe niet terug gebeld. Hmmm, wat gaat dat worden…..

We turen zelf de VIA2000 -de papieren Surinaamse variant van Marktplaats- af en bellen ons suf, totdat een heldere stem jodelt: een hotel?? wat leuk!!!

Het hotel blijkt moeilijk te vinden en bij haar eerste belletje, om te vragen waar t is, stuur ik haar ook nog de verkeerde kant op. Ai, als ze maar niet terug naar huis gaat. Maar zo’n half uur later treffen we mekaar voor het St. Vincentius, een kleine gezette en flinke bosnegerin met heldere ogen en een stralende lach. Getweeën lopen we naar de Costerstraat. “Let op voor die auto” en “kom snel; het is gevaarlijk” maant onze toekomstige hulp Gloria. We vallen voor elkaar en ze gaat aan de slag. Maanden bouwstof komen we nog tegen, maar al vrij snel begint het hotel schoon te zijn, zoals we dat graag willen. En met “we” bedoelen we dan ook Gloria, Fer en ik.

Ze werkt nu nog steeds in het hotel, is nog steeds ons pareltje en een heel leuk lid van het team dat we uiteindelijk hebben kunnen vormen . Maar daarover later meer: we zullen in één van de nog komende blogs nog wel meer schrijven over onze personeelsperikelen. Of zoals ze in Suriname zeggen: “hoofdpijn !”.

Oh ja, en Gloria is natuurlijk niet haar echte naam…..

 

¿Chikunwat?

[augustus 2014]

In augustus begint de lange droge tijd, maar ook in Suriname is het weer een beetje in de war. Regenbuien waar je U tegen zegt, 2 dagen lang. De 2 grote Franse gezinnen in Un Pied à terre moeten geëvacueerd worden: het water komt uit alle poriën van de kamervloer. Het water in de straat staat tot halverwege de knie. Yayo, die voor de gelegenheid het varken* voor- en achteruit rijdt, van Greenheart hotel naar Un Pied à Terre en terug, heeft zijn wagen volgeladen. De 5 grotere kids vinden het fantastisch, de 2 kleintjes ondergaan het gelaten. Met zijn allen in 2 mooie familiekamers in het Greenheart, iedereen is tevree en het is 23:30 als wij weer aan tafel kunnen. De volgende ochtend hoor ik voor het eerst van Chikungunya. Het jongetje van 5 heeft pijn, veel pijn en hoge koorts. Hij ligt heel stil op de bank bij de receptie. Overgewaaid vanuit de Franse Antillen naar Frans Guyana en van daaruit naar Suriname met de mens als drager, de dengue-mug als overbrenger.

Tijgermug_blog

Een week later krijg ik last van mijn gewrichten. Het begint in de middag en tegen bedtijd strompel ik onze hoogslaper in. Ik kan niet draaien ik heb pijn, overal. Mijn bed kan ik pas uit nadat ik 1000 mg Paracetamol opeet en het anderhalf uur laat intrekken. Ik vreet te veel Paracetamol om de dag door te komen, en het is te snel uitgewerkt. Is dit nu acute arthritis? De buren herkennen het gelijk en ook Saartje, onze kanjer in het huishouden, is ervan overtuigd: ik ben besmet met het Chikungunya-virus!! De Franse artsen die in ons guesthouse hangen* zien een klassieke Chik en ik word op Paracetamol-rantsoen gezet om leverklachten te voorkomen. De eerste 2 dagen zijn de gewrichtspijnen het ergst. Ik krijg jeuk over mijn hele lijf en na en dag of wat voelt het alsof ik verpakt ben in een stroomdeken. Met de diarree komt ook het gevoel van uitgeput zijn. Fer en Yayo blijven ook niet gespaard; het is eind augustus en de epidemie is in volle gang.

Het hele klein- en middenbedrijf ligt plat als in oktober de scholen weer beginnen. Pas dan  wordt de Assemblee* wakker; terug van lange en verre vakanties willen ze meteen zichzelf en hun dierbaren tegen de pijnlijke Chikungunya beschermen.

SURINAME-PARAMARIBO-PARLEMENT

Grootse schoonmaakcampagne wordt georganiseerd, alle mogelijke broedplaatsen opgespoord en vernietigd. De hele bevolking moet mee doen anders werkt het immers niet. Alle scholen moeten, na 2 maanden vakantie en even zolang Chikungunya, de eerste week van het schooljaar dicht blijven!

*het varken: de rammelende hilux uit 1996 die het overigens nog steeds doet

SAM_3406_blog

*hangen: ze hebben voor een week een hangmat gehuurd

SAM_2842_blog

*assemblee: parlement