Maandelijks archief: november 2013

De tijd gaat snel… ook hier!

We lopen hopeloos achter met ons blog en er is nog zoveel te vertellen!

SAM_0322

Zoals het ShubDivali-festival, het lichtfeest dat hindoes elk jaar vieren. Anders dan in Nepal (waar onder andere de straathonden voor een dag per jaar verwend worden met lekkere hapjes, een tika boven hun ogen geplant krijgen en een krans van goudsbloemen om hun nek) staat hier het onafhankelijkheidsplein vol met kraampjes: je kan er heerlijke vegetarische maaltijden kopen, knalroze en gifgroene suikerbollen, sappige druiven (heel duur in Suriname), kleurige drankjes (geen alcohol!) en prachtige sari’s die je ook in India en Nepal ziet. Spektakeltoneel en het grote Divalivuur waarop hindoes olie gooien voor ze een gebedje doen.

Over de centrale markt waar marron-vrouwen (bosnegers) hun kruiden verkopen, vissers hun vangst, groenten in stapeltjes gerangschikt zijn en er een overvloed aan geuren, kleuren en geluid is. Saramaccastraat waar de marrons van oudsher hun voorraad haalden. Kirpalani waar je ‘alles’ kopen kan. De talloze bus- en taxistations (in wezen zijn het er maar 3 geloof ik)  met hun eetstalletjes en fietskraampjes (‘netheid is mijn naam’). De goudwinkels en de talloze casino’s met hun lege hotelkamers. De Brazilianen en de Braziliaanse slippers die hier spotgoedkoop schijnen te zijn.

Ook Paramaribo Zoo hebben we bezocht. Een kleine dierentuin met te kleine hokken met inheemse dieren en een heuse Bengaalse tijger. Met veel vrijwilligers en donateurs hebben ze er wel iets leuks van gemaakt. SAM_0332

Ik heb het nog niet gehad over de comfortabele zachte toiletbrillen waarop je nou eens echt op je gemak zit. Over ‘Just One’ en zijn verhalen, de aardige en drukke Antilliaanse Amsterdammer die hier een klein jaar woont en die tot voor kort  ‘de avonddienst’ deed. Half december gaat ie terug naar zijn gezin in Curacao. Het duurde lang voor ik in de gaten had dat ie Djaswan heet (en dat weer een deel van zijn achternaam is …).

Over ons tripje met de auto van Yayo naar de kreken. Heel veilig rijdend, want iedereen wijkt uit voor het “geval”: een deukje erbij maakt ons niet uit, de ander waarschijnlijk wel.

SAM_0345

Naar Carolina waar een schip de brug doormidden heeft gevaren en waar nu een veerboot dienst doet. Overigens waren we op weg naar White Beach, een soort van Zandvoort, maar dan in een rivier, achter de netten die bedoeld zijn om de piranhas buiten te houden (of de Surinamers binnen?).

SAM_0360

Over de geannuleerde vlucht van Surinaamse Luchtvaartmaatschappij en haar gebrekkige communicatie waardoor gasten hier 2 nachten langer moesten blijven en andere 2 dagen later uitgeput arriveerden. ‘Gebrekkig’ is eigenlijk nog een eufemisme, maar eenmaal hier, bij Tini en Ferri, is alle ellende gauw vergeten. Over het termietenprobleem bij onze buren waardoor er een halve buitenmuur vervangen moest worden. Over Henry,  een man van 58 die je 38 zou schatten, die fulltime bij het energiebedrijf werkt en ‘s avonds als hobby de gezellige bar runt waar zijn eega ‘s middags broodjes warm vlees verkoopt. Over onze gasten, maar door mijn eed van Hippocrates kan ik daar niets over kwijt.

SAM_0370

Over Fer, mijn Surinaamse bouwvakker, hotelrunner en consultant, grote liefde van Aten (en ook die van mij trouwens). Over Chin, die vorige week zaterdag met zijn baby en grote liefde Aten heeft geskypt. Over mijn schoonmoeder, die op haar 90ste een Samsung tablet heeft aangeschaft en waarmee we nu dagelijks mailen en regelmatig skypen.  Over de Parbobode en Buitenkansjes, tijdschrift en reisgids. Over de kunstige muurschilderingen van erwtjes en worteltjes, maggi en vegetarische dok (eend). Over Yayo en Fabienne, les patrons, en hun kinderen Elias en Lou het chipsmonster. Over soepwinkel Souposo en nog zoveel meer…

Maar nu gaan we ons voorbereiden op onze tocht naar Atjoni, een dorpje aan het Brokopondomeer en toegang tot Bovensuriname, de binnenlanden waar geen auto komen kan en elektriciteit afhankelijk is van generators en zonnepanelen. Wordt vervolgd dus.

 

Update van de laatste weken…

SAM_0298 (640x480)SAM_0295 (640x480)

We zijn alweer twee weken verder en mijn Frans vordert gestaag. Ook Fer begint al aardig mee te doen met al die Fransen; het moet niet gekker worden, we zijn wel in Nederlandstalig gebied… Eigenlijk zouden we onze energie moeten steken in het Sranantongo, een creoolse taal die door de meerderheid van de Suris wordt gebruikt. De Chinezen, toch een belangrijke groep hier want ze hebben héeeeeeeel veel winkels, spreken alleen Chinees en Sranantongo. Maar ja, we moeten het hebben van de toeristen en die verstaan weer geen… juist!

De Fransen hebben 2 weken vakantie en trekken er massaal op uit. Leerkrachten, functionarissen en vroedvrouwen, ze willen allemaal naar Tobago, Jamaica, Guadeloupe of zo, en dat kan alleen via Zanderij, het internationale vliegveld van Suriname. Een enkeling wil wat van Paramaribo zien,

 SAM_0314 (640x480)SAM_0279 (640x480)

maar het gros overnacht hier op de heen-  en op de terugweg. De Nederlanders en Belgen daarentegen gebruiken Paramaribo als uitvalsbasis voor hun tripjes naar het binnenland en de 2 Guyana’s. Je ziet ze dus steeds weer opdagen in notre pied à terre, en het is erg leuk om, onder het genot van een fris drankje, naar hun avonturen te luisteren.

SAM_0287 (640x480)SAM_0291 (480x640)SAM_0292 (640x480)

Dit jaar laat de klimaatverandering zich wel van zijn beste kant zien. Het regende echt veel  vorige week  en wat erger is, de hemel  was 3 dagen grijs! Dat is nou net níet de bedoeling van onze exercitie. Toch zijn er voordelen: we kunnen ons nu ietsje beter voorstellen hoe het leven hier is tijdens de kleine en de grote regentijd. Een ander voordeel is tegelijkertijd ook een nadeel: met die overvloed aan water toont het guesthouse zijn gebreken en Fer moet het opruimen/opzoeken/repareren! Yayo, le patron, is namelijk een paar weken geleden van een steiger gevallen en o.a. zijn arm heeft daarbij ernstige schade opgelopen.

We raken steeds meer gesteld op Atèn, de huisvogel, en het is wederzijds.

P1050460 P1050475

Omdat zijn vliegpennen in zijn jonge jaren zijn afgeknipt, kan hij alleen maar fladderen. Zat ie eerst nog uren op de leuning van een stoel, nu is ie op ontdekkingstocht en klimt overal op en af. Hij  loopt en fladdert  ons hele dagen achterna en moeten we oppassen dat we niet over ‘m struikelen. De schouder is favoriet en als het aan hem ligt, gaat ie er niet meer vanaf. Aanvankelijk had ie nog een duidelijke voorkeur voor Fer, maar sinds gisteren (vraag me niet waarom)  begint hij mij het hof te maken!  Hij heeft echt gevoel voor ritme en zou zo mee kunnen doen aan een tangoconcours! Van Fer mag ik er niet op ingaan, dat zou niet goed zijn voor de opvoeding. Even, heel even maar, is het door me heen gegaan dat ie jaloers is, maar aangezien hij degene is die verstand heeft van vogels en vogelgedrag, heb ik die gedachte maar meteen gewist. Verder ligt er groot gevaar op de loer… 2 (schattige) jonge poesjes die hier van tijd tot tijd binnensluipen zijn uitermate geïnteresseerd in onze papegaai. Atèn lijkt niets in de gaten te hebben, maar als ie krijst (en dat doet ie wel eens) slaat de schrik ons om het hart. Tot nog toe hebben we hem uit de klauwen van die gemene katten kunnen houden en ik hoop dat ze hem nooit te pakken krijgen!

JaZZzzz

Afgelopen weekend was er Sur Jazz in Paramaribo: een meerdaags jazzfestival op verschillende locaties. Wij zijn ook een avondje uit geweest en hoewel we geen zware jazzfanaten zijn, was het erg lekkere muziek. Toch maar niet  de dansvloer op; mijn benen en voeten zijn weliswaar weer net zo slank als voorheen, maar mijn dikke teen is nog steeds dik en pijnlijk. Volgens dokter Mac Donald – die naam alleen al schept vertrouwen – komt het allemaal goed, maar hij kon me niet precies vertellen wanneer en dat is nou weer jammer. We hadden afgesproken met Nikki, Hedda’s vriendin die hier na een stage is blijven plakken. Wij geven haar geen ongelijk; met Paramaribo’s culturele agenda en de overweldigende natuur van de binnenlanden verveel je je hier niet gauw en heb je dan ook nog leuke mensen om je heen, dan ben je gewoon verkocht…