Weekendhulp

Deze verhaaltjes gaan nog steeds over onze tijd in Suriname. Terwijl we al weer bijna terug zijn uit Zuid-Afrika. En we hebben nog heel wat van deze anekdotes over onze Suri tijd ……

September 2014

Gloria, inmiddels ingewerkt en een fantastische hulp (tot nog toe zeg ik altijd maar; je moet de goden niet verzoeken) heeft een nichtje die in het weekend wel wil komen schoonmaken. Hmm, op de eerste afspraak komt ze een vol uur te laat en in gezelschap van haar vriend en haar kleine broertje. Prachtige meid trouwens, met smaak gekleed. Een tikkeltje hooghartig. We geven haar de grand tour en ja, ze komt voor ons werken.

Ze werkt hard, niet zo goed als haar nichtje, maar goed genoeg. De derde dag komt ze te laat en laat niets horen. Ze is verhuisd naar Commewijne, aan de overkant van de Suriname rivier, en openbaar vervoer is moeilijk in het weekend. We spreken af dat ze voortaan om 10 uur begint, en die zondag is ze er dan ook stipt.

Maar helaas, met te Lange Vingers. Het mobieltje in de uitgecheckte kamer kan ze niet laten liggen en vriendje staat al voor de deur om de buit op te halen. Fer past op gepaste wijze zijn ondervragingstechnieken toe en krijgt het mobiel vanachter de wasmachine. Op staande voet natuurlijk; en ik ben helemaal van de leg. Schade hebben we gelukkig niet geleden: de eigenaar is onnoemelijk blij dat ze haar telefoon weer heeft en de andere gasten zijn blij dat we adequaat gereageerd hebben. Nu hebben we wéér een vacature en de eerste hotelgasten komen eraan…

Tai Chi

September 2014

Fabienne vertelt over Tai Chi in de Palmentuin. Ik besluit er maar eens te gaan kijken.

Het begint om vijf over halfzeven. Da’s vroeg… Vooraan staat een Chinees van een jaar of zestig, zeventig, tachtig? Hij danst Tai Chi en de bedoeling is dat je hem nadoet. Dat is nog niet zo eenvoudig. Ik raak snel uit mijn evenwicht en ben niet meer de soepele kat uit mijn kinderjaren. Al lang niet meer trouwens.

Ik moet me wel schamen: de gemiddelde leeftijd ligt ver boven de zestig dus ik kom er als jonkie bij. Het lukt me niet te vallen en hoewel ik er niet veel van terecht breng, voel ik me aan het einde van de sessie (het is géén les) heerlijk. Dit ga ik vaker doen!

Uiteindelijk blijft het bij een goed voornemen… De gevreesde Chikungunya komt terug, zoals voorspeld, en slaat toe in beide enkels. Als een oud wijf strompel ik ’s nachts naar het toilet; die naweeën doen verdomd veel pijn. Een enkele Chikzieke wordt gespaard, maar de grote hoop moet dealen met pijnlijke tot zeer pijnlijke gewrichten, en heel goed uitkijken: je gaat door de muur als je even struikelt of ergens tegenaan stoot. Volgens de geruchten kunnen de klachten tot 2 jaar aanhouden…

 

 

 

Personeel aangeboden

We weten dat we lastig te volgen zijn, met ons huidige gevoel van tijd en chronologie.

We posten dit terwijl we bij ongeveer 28 graden celsius bij :”onze” lodges  bij Waterberg, Limpopo zitten, we net onze werkers teruggebracht hebben naar het Main House en we in de “tuin” van onze buren 7 prachtige giraffes gezien hebben.

Maar toch eerst nog maar een klein berichtje over onze tijd in Suriname…

[september 2014]

De zoektocht naar schoonmaakpersoneel is gestart. Het eerste belrondje doet Fabienne. Wel 4 afspraken. De eerste heeft een kind van een jaar en ja, we weten het niet zo. De tweede komt 2 uur te laat, maar zien we toch al beter zitten. De derde komt niet opdagen en de vierde kijkt zo ongelooflijk suf uit haar ogen dat we niet eens de moeite nemen haar een rondleiding te geven. We willen het proberen met de 2de, maar die heeft tot nog toe niet terug gebeld. Hmmm, wat gaat dat worden…..

We turen zelf de VIA2000 -de papieren Surinaamse variant van Marktplaats- af en bellen ons suf, totdat een heldere stem jodelt: een hotel?? wat leuk!!!

Het hotel blijkt moeilijk te vinden en bij haar eerste belletje, om te vragen waar t is, stuur ik haar ook nog de verkeerde kant op. Ai, als ze maar niet terug naar huis gaat. Maar zo’n half uur later treffen we mekaar voor het St. Vincentius, een kleine gezette en flinke bosnegerin met heldere ogen en een stralende lach. Getweeën lopen we naar de Costerstraat. “Let op voor die auto” en “kom snel; het is gevaarlijk” maant onze toekomstige hulp Gloria. We vallen voor elkaar en ze gaat aan de slag. Maanden bouwstof komen we nog tegen, maar al vrij snel begint het hotel schoon te zijn, zoals we dat graag willen. En met “we” bedoelen we dan ook Gloria, Fer en ik.

Ze werkt nu nog steeds in het hotel, is nog steeds ons pareltje en een heel leuk lid van het team dat we uiteindelijk hebben kunnen vormen . Maar daarover later meer: we zullen in één van de nog komende blogs nog wel meer schrijven over onze personeelsperikelen. Of zoals ze in Suriname zeggen: “hoofdpijn !”.

Oh ja, en Gloria is natuurlijk niet haar echte naam…..